بیشتر موقع هایی که سوار ماشین ها و اتوبوس ها می شم، بی اختیار چشم به چشم آدم ها می دوزم.طوری که توجهشونو جلب نکنم.اکثر آدم ها حس غریبی تو چشماشونه.مخصوصا وقتی تنهان.حتی وقتی یکی باهاشونه از نگاشون می شه فهمید ناراحت اند یا خوشحال.اون روز طبق عادت ناخواسته ام به آدم ها نگاه می کردم. آفتاب داغ بود.ازون ظهرایی بودکه الکی دلشوره دارم و منتظرم یه اتفاق بیفته. چشم انداختم به اونطرف خیابون. یک نفر کنار خیابون طوری که پشتش به من بود زیر آفتاب ایستاده بود و به ماشین ها و تاکسی هایی که براش بوق میزدن توجه نمیکرد.اما انگار منتظر بود.گهگاه با کیف چرمی قهوه ای رنگ تو دستش بازی میکرد یا یا سرشو به بالا یا پایین تکون می داد.نیم ساعتی همونجا ایستاده بود.حتی یک بار هم به موبایلش نگاه نکرد یا به کسی زنگ نزد.رفتارش به نظرم عجیب و بی معنی اومد.با اینکه طبق معمول وسط ظهری حال و حوصله تو خیابون موندن نداشتم اما دلم می خواست سر از کارش دربیارم و ببینم موضوع چیه.هرچی بیشتر رفتارشو می دیدم کنجکاوتر می شدم.اما مردم اونقدر سرشون به کار خودشون بود که ایستادن یه آقا کنار خیابون به نظرشون عجیب نیاد.فکر کردم حتما اگه جای آقاهه یه خانم اونجا ایستاده بود چی می شد! عینک آفتابیمو به چشمم زدم و از ماشین پیاده شدم.با قدم های شمرده و عادی به طرفش رفتم.از پشت نمی تونستم سن و سالشو تشخیص بدم.به بهونه ی تاکسی گرفتن خودمو به کنارش رسوندم.منتظر بودم برگرده و نگام کنه.اما انگار نه انگار.یکم که واستادم دیدم فایده نداره.خیلی ضایع بود ساعتو ازش بپرسم.بی معطلی کلاسور تو دستمو انداختم زمین جلو پاش.فکر کردم شاید مهمترین مصرف این کلاسور همینجا باشه! در کوتاه ترین زمان ممکن،طوری که اصلا انتظارشو نداشتم دولا شد تا کاغذای پخش شده رو زمینو جمع کنه.منم سریع نشستم.سرشو بالاخره به طرفم گرفت تا نگام کنه.چه بوی عطر تندی میداد.چشماش که به چشمام افتاد برخلاف انتظارم کوچکترین تغییری تو قیافه جدی و عبوسش حاصل نشد.چند لحظه ای فقط نگام کرد.اما طوری نگاه می کرد انگار که اصلا منو نمی بینه.

سریع بلند شدم.مقنعه امو صاف کردم و دست و پا شکسته معذرت خواهی کردم. تو دلم به خودم فحش دادم که آخه به تو چه که این اینجا چیکار میکنه.جزوه ها و کلاسورم تو دستش بود. گفتم: "شما هم منتظر تاکسی بودید؟"  انگار نشنید که جواب نداد. با بی جرئتی سرمو بالاگرفتم و بلند تر : "گفتم شما هم..." نگاهش که کردم چشمم به امتداد نگاهش افتاد.جواب سوالم اون بالا بود.بالای اون برج سفیدرنگ.یه لحظه چشمام خیره موند.چند بار پلک زدم تا مطمئن شم.چرا زودتر نفهمیده بودم؟ فاصله ی اینجا تا اون بالا اونقدری بود که بتونم خودمو توجیه کنم.بالای برج اون طرف خیابون یه دختر رو لبه پشت بوم ایستاده بود.نه انگار نشسته بود.پاهاشو از رو لبه پشت بوم تکون می داد.انگار کسی متوجهش نبود.پایین برج خلوت بود.آدما سرشون یا تو موبایل بود یا ساعتشونو نگاه می کردن که قرارشون دیر نشه یا چشمشون دنبال مسیر دخترا بود. از دیدن این صحنه پاهام سست شده بود و دلم شور میزد.از اینکه هر لحظه خودشو بندازه پایین می ترسیدم. بالاخره با حالت داد گفتم: چرا کاری نمی کنید؟؟ داره خودشو پرت می کنه پایین.زنگ بزنید پلیس یا آتش نشانی تا منم یه فکری کنم.

چشمش هنوز به اونجا بود.انگار منتظر بود دختره پرت شه پایین و متلاشی شدنشو کف خیابون تماشا کنه بعدم بیان تکه های تنشو از رو زمین داغ جمع کنن. تو لحنش نفرت بود یا بی خیالی تشخیص ندادم: - یکی کمتر...چه فرقی می کنه؟                  از حرفش جا خوردم.قبل از اینکه تصمیم بگیرم چی جواب بدم دهنم باز شده بود.

-         پس داری آمار کم و زیاد شدن جمعیت زمینو میگیری...

بدون اینکه روشو به سمت من برگردونه گفت: - نترس...نمیندازه...توام واستا نگاه کن.

از بی تفاوتیش خیلی عصبانی شدم.دستام می لرزید.دلشوره داشتم.اخه آدم اینقدر بیخیال؟دیدم بهتره جواب ندم و خودم از وقت استفاده کنم.نمی دونم برا چی داشت نگاه می کرد؟

تو کیفم دنبال گوشیم گشتم.هول کرده بودم.تا گوشیم پیدا شد شماره رو گرفتم ...1...2...5...دختره بلندشد.بند کیفشو از بالای سرش در آورد و گذاشت پایین.هیچکس انگار نمیدید.دویدم طرف خیابون.یه نفر ازون طرف خط جواب داد : الو بفرمایید...الو...

صدام در نمیومد.عرض خیابونو میدویدم.سرمو بالا گرفتم ببینم هنوز اون بالاست یا نه.داشت رو لبه راه میرفت.دستاشو از دو طرف باز کرده بود.یه چیزی انگار دستش بود.یه کاغذ سفید بود.انگار یه نامه بود.ناگهان صدای بوق ممتد ماشین اومد.سرمو پایین گرفتم.صدای بوق ماشین میومد.دستمو گرفتم جلو صورتم.آفتاب داغ داغ بود.بعد دستم خونی شد.از بین انگشتام نگاه کردم.کاغذ نامه رو بین زمین و هوا دیدم که به کف زمین نزدیک تر می شد...

پي نوشت: مرا با عينك آفتابيم به خاك بسپاريد! به روز شد.